greekflag  englishflag

 face-icon  youtube-icon

Easy to starts

Όραμα

To Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας (Τ.Π.Τ.Ε.) ιδρύθηκε το 2000...

συνέχεια

Easy to starts

Ανακοινώσεις

Το σύνολο των ανακοινώσεων έιναι αρχειοθετημένο με βάση χρονολογική σειρά.

συνέχεια

Easy to starts

Εκλεκτορικά

Ανακοινώσεις που αφορούν τις διαδικασίες εκλογής διδακτικού προσωπικού.

συνέχεια

Προσωπικό

Το ακαδημαϊκό προσωπικό του Τμήματος Πολιτισμικής Επικοινωνίας και Τεχνολογίας αποτελείται από επιστήμονες, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικά γνωστικά πεδία...


Σπουδές

Το Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών του Τ.Π.Τ.Ε περιλαμβάνει δύο έτη Μαθήματα Κορμού (Α' και Β' Έτος σπουδών) και δύο έτη εξειδικευμένης Εκπαίδευσης...


Δραστηριότητες

Το Τ.Π.Τ.Ε. διοργανώνει τακτικά συνέδρια και επιστημονικές δραστηριότητες (ημερίδες, εκθέσεις, συζητήσεις, κινηματογραφικές προβολές κ.ά.) με στόχο τη συγκέντρωση ειδικών στη Μυτιλήνη ....


 

Η κατεύθυνση Ψηφιακές οπτικοακουστικές τέχνες του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, με τη σύμπραξη της «Κινηματογραφικής Συμμορίας», σας προσκαλούν να παρακολουθήσετε το αφιέρωμα στο έργο του σουηδού σκηνοθέτη Stefan Jarl που θα γίνει στο κτίριο Παπαρίσβα (Αμφιθέατρο) από την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου έως την Κυριακή 04 Μαρτίου 2006, κάθε νύχτα στις 21:30.

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Παρασκευή 24Φεβρουαρίου
Η εκδίκηση της φύσης (Nature's Revenge), 1983

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου
Η απειλή (Uhkadus/Hotet), 1986
Χώρα των Λαπώνων (SamernasLand), 1994

EΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ

Κυριακή 26Φεβρουαρίου
Είμαι ο πολεμιστής σου (JagardinKrigare), 1997
Γιόβνα, βοσκός ταράνδων εν έτει 2000 (Javnarenskotarear 2000), 1991

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δευτέρα 27Φεβρουαρίου
Το πανδοχείο στην εξοχή (Gastgivarger), 2001
Ο χρόνος δεν έχει όνομα (Tidenharingetnamn), 1989

Τρίτη 28Φεβρουαρίου
Η ψυχή είναι μεγαλύτερη από τον κόσμο όλο (Sjalenarstorrenanvarlden), 1985

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Τετάρτη 01 Μαρτίου
Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο (Skonhtenskallraddavarlden), 2001
Ζωή πάση θυσία (Livtillvarjepris), 1998

Πέμπτη 02 Μαρτίου
Ο χτίστης (Muraren). 2002

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παρασκευή 03 Μαρτίου
Τρομοκράτες (Terrorister), 2003

Σάββατο 03 Μαρτίου
Μας λένε αταίριαστους (Dom kallarossmods),1968
Μια αξιοπρεπής ζωή ( Ettanstandigtliv),1979

Κυριακή 04 Μαρτίου
Από αταίριαστοι, γιάπηδες ( Detsocialaarvet),1992

Οργάνωση Αφιερώματος:
Γρηγόρης Ευσταθίου

Πληροφορίες:
Γρηγόρης Ευσταθίου Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ειρήνη Στάθη Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 


ΚΕΙΜΕΝΑ

 

Μια διακήρυξη για το ντοκιμαντέρ

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή.

Τι είναι μια ταινία ντοκιμαντέρ; Τι ακριβώς χαρακτηρίζει ένα ντοκιμαντέρ;

Υπάρχουν τρία κριτήρια:

1. Δεν συμμετέχει η Τζούλια Ρόμπερτς.

2. Αν μια κινηματογραφική αίθουσα είναι παντελώς άδεια τότε είναι σίγουρο ότι προβάλλει ντοκιμαντέρ.

3. Αν ο μοναδικός θεατής της αίθουσας δεν γελά, τότε είναι εξίσου βέβαιο πως πρόκειται για ντοκιμαντέρ.


Ο σκηνοθέτης Stefan Jarl

Για να μιλήσουμε σοβαρά, το ντοκιμαντέρ, σε γενικές γραμμές, συνδέεται με το Cinéma Vérité. Το Cinéma Vérité ορίζεται ως μια ταινία που είναι αντικειμενική και ακριβής ταυτόχρονα. Αυτό που βλέπουμε είναι η αλήθεια κινηματογραφημένη από το σκηνοθέτη με κάποια συγκεκριμένη σειρά. Οι σκηνές ξεπετάγονται μπροστά στα μάτια μας, αντικειμενικά μονταρισμένες, όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματική ακολουθία των γεγονότων. Έτσι, τουλάχιστον θέλουν να αντιλαμβάνονται οι σκηνοθέτες την κατάσταση: θεωρούν τους εαυτούς τους ως έναν υποτιθέμενο Αληθινό Μάρτυρα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αλήθεια καθώς δεν υπάρχει ακριβές και αντικειμενικό ντοκιμαντέρ. Από τη στιγμή που ο σκηνοθέτης μπαίνει στο δωμάτιο με μία κάμερα επηρεάζει την κατάσταση. Αμέσως συντελείται μια ψυχολογική μετατροπή.

Έτσι, κάποιος αντιτίθεται στο να τον κινηματογραφήσουν ενώ κάποιος άλλος σκέφτεται, «Γιατί να μην έχω λούσει τα μαλλιά μου;» Ένας τρίτος ονειρευόταν ήδη μια καριέρα στο Χόλιγουντ, και απλά περίμενε να τον ανακαλύψουν, κοκ. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν ο σκηνοθέτης και η κάμερα δεν βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στο δωμάτιο.

Όλα αυτά ο ευφυής θεατής τα γνωρίζει. Οι σκηνές ποτέ δεν προβάλλονται με την σειρά που έχουν κινηματογραφηθεί. Παρουσιάζονται πάντα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετούν το στόχο του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης είναι ένας χειραγωγός. Βάζει τις σκηνές στη σειρά κατά τον καλύτερο για αυτόν τρόπο. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος ύπαρξης του κοινού. Το κοινό χειραγωγείται εξ ορισμού. Όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο. «Δεν κάνω αντικειμενικά και ακριβή ντοκιμαντέρ, κάνω ταινίες μυθοπλασίας»,  λέει ο Αμερικανός Robert Wiseman, του οποίου το όνομα έχει συνδεθεί περισσότερο από κάθε άλλον στην εποχή μας, με το Cinéma Vérité.

Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός ντοκιμαντέρ και μιας ταινίας μυθοπλασίας. Παρόλα αυτά, η φύση τους διαφέρει. Και τα δύο είδη γεννήθηκαν έτσι ώστε οι σκηνοθέτες να μπορούν να εκφραστούν. Πάντα υπάρχει κάποιος πίσω από τις εικόνες της μεγάλης οθόνης, και όσο πιο εύκολα γίνεται διακριτός τόσο το καλύτερο.

Ο κανονισμός της σουηδικής κρατικής τηλεόρασης αναφέρει πως τα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ πρέπει να είναι αντικειμενικά και ακριβή. Αν δεν είναι, τότε η σουηδική κρατική τηλεόραση δεν τα προβάλλει. Προσωπικά, μισώ την τηλεόραση και δεν την παρακολουθώ ποτέ. Δεν έχω κάνει ποτέ τηλεοπτική ταινία για ένα απλό λόγο. Μισώ την αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Οι ταινίες μου είναι υποκειμενικές. Εκφράζουν την δική μου αλήθεια. Ο κόσμος και το πώς αυτός παρουσιάζεται στα έργα μου σχετίζεται άμεσα με το πώς εγώ τον βιώνω. Οι άλλοι άνθρωποι και οι εμπειρίες τους δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτό. Η αντίληψη μου αποτελείται από τα όσα εγώ βλέπω και θεωρώ σημαντικά, όχι από το τι βλέπουν και σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι. Επιπλέον θέλω να τους επηρεάσω χρησιμοποιώντας αυτά που έχω δει.

Είναι σημαντικό να δουν και οι άλλοι αυτά που έχω δει κι ακόμα περισσότερο, το όραμα αυτών που έχω δει είναι πιο έγκυρο από τις αντιλήψεις των άλλων για αυτό το θέμα. Για να είμαι ειλικρινής, θέλω όλοι να βλέπουν το πράγματα όπως τα βλέπω εγώ. Κάνω ταινίες γιατί θέλω να επηρεάσω τους άλλους.

Ο σκηνοθέτης που υπονοεί πως κάνει αντικειμενικό και ακριβές ντοκιμαντέρ, με άλλα λόγια ο τηλεοπτικός σκηνοθέτης, είναι απατηλός και διπρόσωπος. Τέτοιου είδους σκηνοθέτες θέλουν να πιστέψουμε πως αναπαριστούν τη  μοναδική αληθινή εικόνα της πραγματικότητας. Αυτό δεν είναι αληθές. Στην πραγματικότητα ψεύδονται. Η αλήθεια είναι ότι παίζουν το παιχνίδι του πελάτη. Πράττουν αυτά που τους έχουν υπαγορέψει και αγκιστρώνονται στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Το χειρότερο είναι ότι ο εντολέας, η κρατική σουηδική τηλεόραση, στην πραγματικότητα η σουηδική κυβέρνηση, διατηρεί έτσι όλη την εξουσία. Ο αντικειμενικός και ειλικρινής σκηνοθέτης πραγματοποιεί την επιθυμία των υπαρχόντων εξουσιών.

Ποιος θέλει να βλέπει ταινίες που εκφράζουν τις αξίες και τις ιεραρχίες των υπάρχουσων εξουσιών; Οι ταινίες μου δεν αποτελούν τμήμα ενός κόσμου ψεύτικων εικασιών και συμβάσεων. Ανήκουν στην υπερήφανη ευρωπαϊκή παράδοση της εξέγερσης. Οι ταινίες μου αντιπροσωπεύουν έναν άλλο τρόπο προσέγγισης και αντίληψης της πραγματικότητας. Βρίσκονται στο πλευρό του κοινού ανθρώπου. Εκπροσωπούν την φωνή των καθημερινών ανθρώπων, μια φωνή που σπάνια ακούγεται. Αυτός είναι ο λόγος που ο άνθρωπος του περιθωρίου είναι ο πρωταγωνιστής μου.

Ένα ντοκιμαντέρ είναι καλό στο μέτρο που υπάρχει αρμονική σχέση μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται μπροστά και πίσω από την κάμερα. Οι κακές σχέσεις κάνουν κακές ταινίες. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπική ιστορία που αξίζει να γίνει ταινία, αλλά λίγες ταινίες αγγίζουν τέτοια ζητήματα.

Το 1922, η ταινία O Νανούκ του βορρά του Flaherty, έκανε πρεμιέρα στην Σουηδία με μεγάλη επιτυχία. Περισσότερο από εβδομήντα πέντε χρόνια μετά είχα την τύχη να ζήσω μια παρόμοια εμπειρία με την ταινία μου Μια αξιοπρεπής ζωή. Η ταινία έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στην ιστορία του σουηδικού ντοκιμαντέρ. Όπως και ο Νανούκ. αφορά καθημερινούς ανθρώπους και για αυτό ακριβώς είναι τόσο μοναδική. Μετά την επιτυχία του, ο Flaherty, είχε πολλές προσφορές για να κάνει κι άλλες ταινίες, σαν το Νανούκ. Κάποιος του μίλησε για ένα νησί στη μέση ταυ Ατλαντικού ωκεανού που ονομαζόταν Αράν. Φημολογείται πως οι άνθρωποι εκεί περνούσαν μια δύσκολη ζωή καθώς εξαρτιόντουσαν αποκλειστικά από το ψάρεμα. Ο Flaherty πήγε στο νησί με σκοπό να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για αυτούς τους φτωχούς αλλά εργατικούς ανθρώπους. Όταν έφθασε εκεί συνειδητοποίησε πως τα πράγματα που είχε ακούσει για τους κατοίκους ήταν εξ ολοκλήρου αναληθή. Οι άνθρωποι

είχαν αράξει το ξύλινα πλεούμενά τους στην στεριά πριν χρόνια και δεν τα χρησιμοποίησαν έκτοτε. Οι ιστορίες που του είχαν πει αφορούσαν περασμένες εποχές. Τι έπρεπε λοιπόν να κάνει τώρα, Να γυρίσει σπίτι; Ο Flaherty δάκρυσε

και πήγε μια βόλτα. Σε τελική ανάλυση, είχε έρθει από πολύ μακριά γιο να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Αν και τα πλοιάρια είχαν τρυπήσει, δεν είχαν σαπίσει τελείως. Έτσι, κατάφερε να βρει μερικούς γέρους ψαράδες από τον οίκο ευγηρίας οι οποίοι δεν είχαν ξεχάσει εντελώς πώς να τα κωπηλατούν. Γιατί να μην συνεχίσει λοιπόν σύμφωνα με το σχέδιο; Ηλικιωμένοι ψαράδες ανάμεσα σε τεράστια κύματα θα αποτελούσαν πολύ καλό υλικό! θα έδιναν την εντύπωση πως διακινδύνευαν τις ζωές τους προκειμένου να βγάλουν τον επιούσιο, Πιστέψτε με, ήταν ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ» γεμάτο δράση και σκηνές που σου κόβουν την ανάσα  Σκάσε από το κακό σου, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Ο άνθρωπος από το Αράν τα έχει όλα! δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει κάνει ο Flaherty. Είναι ο πατέρας του δημιουργικού

ντοκιμαντέρ, και εγώ συνεχίζω στην ίδια παράδοση. Γυρίζω τις ταινίες μου για την μεγάλη οθόνη χρησιμοποιώντας 35mm φιλμ και Dolby stereo ήχο. Στην χώρα μου, τη Σουηδία, το 85% των ταινιών είναι αμερικανικής προέλευσης. Έχω συνείδηση αυτού του γεγονότος και γνωρίζω πως πρέπει να ανταγωνιστώ αυτές τις ταινίες αν θέλω να κερδίσω το κοινό. Πρέπει να είμαι το ίδιο ικανός με τους Αμερικανούς σκηνοθέτες στο να σαγηνεύω τους θεατές. Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτού του ανταγωνισμού. Έχω δει την αρχή του Jurassic Park σαράντα φορές.

Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ο ανταγωνισμός με τις αμερικάνικες ταινίες είναι σκληρός, ιδιαίτερα όταν βρίσκεσαι έξω από τη σφαίρα του εμπορικού κινηματογραφικού κυκλώματος και των γιγάντιων τηλεοπτικών μονοπατιών. Δεν είναι εύκολο να βρεις κεφάλαια. Πρέπει να χρηματοδοτήσεις τις ταινίες που θέλεις να κάνεις με ότι χρήματα μπορείς να βρεις, κυρίως από το κοινό σου. Είναι μια δική μου στρατηγική, τύπου «Ρομπέν των Δασών». Παίρνω από τους πλούσιους και δίνω στους φτωχούς που βρίσκονται πιο κοντά στην καρδιά μου, δηλαδή σ’ εμένα. Η στρατηγική μου δουλεύει περίπου έτσι: φλερτάρω με κυβερνητικές υπηρεσίες και παρομοίους οργανισμούς που ελέγχουν τεράστια χρηματικά ποσά. Τους λέω πως θέλω να κάνω μια ταινία γύρω από τις δραστηριότητες των κυβερνητικών τους υπηρεσιών, προβάλλοντας τη δουλειά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τους προσφέρω τις υπηρεσίες μου ως εμπορικός σκηνοθέτης και τους πείθω πως είμαι ο μοναδικός που μπορεί να προβάλλει την υπηρεσία τους με τόσο εξαιρετικό τρόπο. Τέτοια λόγια χαϊδεύουν τ' αυτιά ενός διευθυντή κρατικής υπηρεσίας. Αργότερα, χρησιμοποιώ τα χρήματα που μου δίνουν για να κάνω τις δικές μου ταινίες. Για παράδειγμα, αν πάρω κεφάλαια από τη Σουηδική Υπηρεσία Περιβαλλοντολογικής Προστασίας το χρησιμοποιώ γιο να κάνω μία ταινία που να ασκεί κριτική στην Υπηρεσία Περιβαλλοντολογικής Προστασίας της Σουηδίας. Το να κάνεις μια καλή ταινία είναι πολύ σημαντικό. Διαφορετικά, μια κυβερνητική υπηρεσία θα μπορούσε να παραπέμψει το θέμα στην αστυνομία και να υποστηρίξει πως τους εξαπάτησα, θα μπορούσαν να με στείλουν ακόμα και φυλακή.

Παρόλα αυτά, αν κάνεις μια εξαίρετη ταινία η οποίο τύχει επίσης να κερδίσει κάποιο βραβείο σε ένα αναγνωρισμένο κινηματογραφικό φεστιβάλ, οι αρχές δεν σε ενοχλούν. Όλοι αγαπούν ένα νικητή, έτσι δεν είναι; Ο Ρομπέν των Δασών δεν ανησυχούσε καθόλου που τον καταζητούσε η κυβέρνηση της εποχής του, γιατί να ανησυχήσω εγώ;

Αυτού του είδους η στρατηγική λειτουργεί μόνον όταν είσαι ο ίδιος παραγωγός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, διανομέας, και αιθουσάρχης. Εγώ είμαι όλα αυτά τα πράγματα. Έχω ασχοληθεί με την ίδρυση μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας διανομής που ονομάζεται Film-Centrum και μιας αλυσίδας εμπορικών αιθουσών που στην χώρα μου είναι γνωστή ως Folkets bio. Για παράδειγμα, η ταινία μου από αταίριαστοι, γιάπηδες παίζεται αυτή την στιγμή σε μια από τις αίθουσες μας στη Στοκχόλμη γιο τρίτο συνεχή χρόνο. Γι’ αυτή την ταινία είχα πάρει το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας το 1993.

Σήμερα, υπάρχουν πολύ περισσότερα προβλήματα στην πραγματοποίηση ενός ντοκιμαντέρ. Ένα από αυτά είναι πως κανένας δεν θέλει να θεωρείται ως σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Όλοι επιθυμούν να θεωρούνται ως δημιουργοί ταινιών μυθοπλασίας. Στις μέρες μας, οι σκηνοθέτες κάνουν ντοκιμαντέρ ενώ περιμένουν την ευκαιρία να κάνουν την πρώτη τους ταινία μυθοπλασίας. Οι κινηματογραφικές σχολές αρχίζουν με το ντοκιμαντέρ ως άσκηση πριν οι φοιτητές ασχοληθούν με τον πραγματικό κινηματογράφο, δηλαδή τις ταινίες μυθοπλασίας. Η σουηδική κυβέρνηση επιδοτεί τις ταινίες μυθοπλασίας με ένα ποσοστό δέκα φορές μεγαλύτερο από το ποσό που δίνεται γιο τις παραγωγές ντοκιμαντέρ. Σπάνια γράφεται κάτι για τα ντοκιμαντέρ τη μέρα της πρεμιέρας τους, ενώ οι κριτικοί μπορεί και να μην γράψουν για αυτά καθόλου. Τα βιβλία γιο την ιστορία του κινηματογράφου δεν αναφέρονται σχεδόν ποτέ στο ντοκιμαντέρ. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να τα θεωρούν ως ταινίες δεύτερης κατηγορίας, συγγενικά με το λούμπεν προλεταριάτο της κινηματογραφικής τέχνης.

Η ιδέα πως το ντοκιμαντέρ ως είδος είναι για τα σκουπίδια είναι ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στην κοινωνική ελίτ, και μπορεί να τρελάνει ακόμα και το πιο αναίσθητο άτομο. Η απεικόνιση της πραγματικότητας δεν είναι της μόδας. Ίσως επειδή είμαστε τόσο κορεσμένοι από πληροφορίες στην εποχή μας να μην είμαστε σε θέση να απορροφήσουμε περισσότερη πραγματικότητα. Οι άνθρωποι αναζητούν την χαλάρωση, τη φυγή από την πραγματικότητα, την μη-πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Τι συμβαίνει σε μια κοινωνία που δεν είναι πια πρόθυμη να δει;

Κατά την γνώμη μου, είναι μια ευλογία που το ντοκιμαντέρ ανήκουν στα σκουπίδια. Εκεί ακριβώς ανήκουν. Τα ντοκιμαντέρ θα έπρεπε να βρίσκονται σε μέρη όπως τα βρώμικα εργοστάσια, οι οίκοι ευγηρίας, το Σεράγεβο, οι γαλαρίες των ορυχείων, οι οχετοί, και οι διάδρομοι των νοσοκομείων. Τα ντοκιμαντέρ θα έπρεπε επίσης να βρίσκονται στα σπίτια των πεινασμένων και των άνεργων, με τους αλήτες και τους κοινωνικά απόβλητους. σε σκοτεινά μέρη και γειτονιές, σε παγκάκια, στις φυλακές, με τους κατατρεγμένους και τους καταπιεσμένους, τους κακοποιημένους, τους αδικημένους, δίπλα σ' εκείνους στους οποίους έχουμε αποστερήσει από τα πάντα, στους ανθρώπους χωρίς φωνή-αυτούς που δεν ακούμε ή δεν βλέπουμε. Εν ολίγοις, τα ντοκιμαντέρ θα έπρεπε να καλύπτουν την «πίσω αυλή» της κοινωνίας, τον «οίκο του χαμινιού».

Αυτή είναι η ιστορική αποστολή και μοίρα του ντοκιμαντέρ. Δεν μπορείς να περιμένεις τέτοιου είδους ταινίες να γοητεύουν τούς θεατές των καλύτερων κινηματογραφικών αιθουσών της πόλης.

Η επιβίωση των ντοκιμαντέρ στις κινηματογραφικές αίθουσες γίνεται ολοένα και δυσκολότερη. Τις περισσότερες φορές οι τηλεοπτικές εταιρείες τους γυρίζουν την πλάτη τους. Τα ίδια αιτήματα για διασκέδαση και ψυχαγωγία αντηχούν σε όλη την Ευρώπη. Επιπλέον, επικρατεί ο φόβος του να είσαι ειλικρινής και να μιλάς με πραγματική ειλικρίνεια. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να εξαφανιστεί το είδος του ντοκιμαντέρ. Αν γίνει κάτι τέτοιο, πως θα μπορούμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας ενάντια στην προκατάληψη, τις εσφαλμένες αντιλήψεις, τους μύθους και την παραπληροφόρηση;

Από το βιβλίο Michel Tobias (Επιμ.) The search of reality εκδόσεις Michel Wiese Productions, 1997

Τ.Π.Τ.Ε, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Κτίριο Διοίκησης, Λόφος Πανεπιστημίου, ΤΚ 81 100 Μυτιλήνη, Λέσβος. Τηλέφωνο Επικοινωνίας:: 22510 36600